In 1880, stichtte Mevrouw Simonnet haar school. In haar Latemse woning gaat ze van start met een vrije school dewelke een traditionele vorming nastreeft, doch met een volkomen pluralistisch karakter. Tot 1945 bleef Simonnet een privé-school om dan, door de beheerraad, bij gebrek aan financiële middelen, naar een gesubsidieerde school omgevormd te worden.

OPRICHTING

De ideeënwereld van Mevrouw Simonnet, geboren op 13.01.1844 als Anne-Maria Vanheuverswijn en echtgenote in eerste huwelijk van notaris Edouard Parmentier en in tweede huwelijk van Edouard Simonnet, was Frans en vrijzinnig. Ze was het type van de 19e eeuwse grondeigenares, rechtvaardig-streng maar behulpzaam-goed wanneer er nood heerste. Toen ze de school stichtte bestond haar schoolbevolking hoofdzakelijk uit kinderen van haar pachters. Onder haar bezielende leiding kwam de school geleidelijk aan tot bloei.

Tot april 1934 heeft mevrouw Simonnet de school met ijzeren hand zelf geleid. Haar grote vriendenkring uit de inustriële, culturele, liberale en vrijzinnige kringen hadden haar steeds moreel, financieel en met hun prestige gesteund. In 1934 voelde zij de noodzaak aan een vereniging zonder winstgevend doel op te richten met 6 beheerders om de toekomst van de school te verzekeren: de vzw School Simonnet...

Tien maanden later overleed mevrouw Simonnet. Ze werd begraven op het stedelijk kerkhof te Gent.

DE STRIJD VOOR HET BEHOUD

In 1945 is de school tot het vrij niet confessioneel gesubsidieerd onderwijs toegetreden. De wedden van het onderwijzend personeel werden van toen af door het Ministerie van Nationale Opvoeding ten laste genomen en een te kleine subsidie per kind werd als werkingskost bijbetaald. Tot 1957 werd het deficiet door de toenmalige voorzitter Fernand Van Camp bijgepast.

Zijn opvolger Jean Tytgat was de eerste voorzitter die zich bezig hield met het verzamelen van fondsen. Toch maakte de school Simonnet begin de jaren zeventig en eind de jaren tachtig tweemaal een rampperiode door waarbij door sommigen zelfs van ontbinding en verkoop gesproken werd. Telkenmale werden echter mensen gevonden die bereid waren de school te redden. Mede door het toenmalige oudercomité en de bond van oudleerlingen en sympathisanten werd de school in 1977 van de ondergang gered en tot eind de jaren tachtig financierden deze twee verenigingen een groot deel van de werkingskosten van de school. Ondanks de vele inspanningen schoof de school in de jaren 1985 tot 1990 opnieuw naar een absoluut dieptepunt: er waren nog amper 78 leerlingen, 6 personeelsleden en een hoop gebouwen die om herstel of vernieuwing smachtten.

NIEUWE TIJDEN VOOR DE SCHOOL

Op 2 februari 1991 werd een nieuwe beheerraad samengesteld met als voorzitter Armand Vermeulen: een historische dag voor de school Simonnet. De leden van de nieuwe beheerraad tekenden voor een persoonlijke jaarlijkse bijdrage, voor hun inzet om fondsen in te zamelen en de werkingstoelagen te verkrijgen, voor een totale administratieve oppuntstelling. Zo slaagden zij erin gedurende het jaar 1991 voor ongeveer 125.000 euro aan mecenaatsgeld samen te brengen.

Systematische renovatie van de schoolgebouwen bleek niet haalbaar en daarom werd beslist om met hulp van sponsors een volledige nieuwbouw op te trekken, met uitzondering van het typerend voorgebouw dat zou worden gerenoveerd.

Amper 5 maanden na het aantreden van het nieuwe bestuur werd het bouwdossier ingeleid en op 25 september 1992 werd de subsidieaanvraag goedgekeurd. Kostprijs der werken werd geraamd op 1.210.200 euro waarvan 70% subsidies. Om de afbetalingen van de aangegane leningen (1995 tot 2014) en de tekorten aan werksubsidies in evenwicht te houden werd besloten een jaarlijks "fundraising-diner' te organiseren.

Het grootste (financieel) aventuur uit de geschiedenis van de school Simonnet kan beginnen: op 15 juni 1993 werden de eerste handelingen op de werf gestart en dankzij de minutieus bestudeerde fasering van de werken worden deze in 1 jaar tijd volledig beëindigd.

Onder de niet-aflatende impuls van Armand Vermeulen was in geen tijd een nieuw schoolcomplex verrezen en dat is geen geringe verdienste. Hij liet echter niet na erop te wijzen dat zonder de volledige medewerking en vooral het begrip van het onderwijzend personeel, de oudervereniging en de vriendenbond van oudleerlingen het niet zou gelukt zijn.